Indische langooregel
Hemiechinus collaris
Voor het eerst beschreven in 1836 door Gray. Deze kleine egel is aangepast aan de semi-aride gebieden van India en Pakistan. Zijn lange oren en de opvallende lichtgekleurde ‘kraag’ over de schouders onderscheiden hem van alle andere soorten.
- NE
- DD
- LCHuidige status: Niet bedreigd
- NT
- VU
- EN
- CR
- RE
- EW
- EX
Huidige status: Niet bedreigd
Wat betekent dit?
De beoordeling wijst op een kleiner risico op uitsterven.
De categorieën volgen de IUCN Red List.- Rijk
- Animalia
- Stam
- Chordata
- Klasse
- Mammalia
- Orde
- Eulipotyphla
- Familie
- Erinaceidae
- Onderfamilie
- Erinaceinae
- Geslacht
- Hemiechinus
- Soort
- Hemiechinus collaris
- Soortgroep
- Egels
Leer deze soort kennen
Biologie & ecologie
Leefgebied
De soort komt het meest voor in droge en semi-aride gebieden, zoals struikgewas, open velden en de randen van woestijnen. Deze leefgebieden kenmerken zich doorgaans door een zanderige of rotsachtige bodem, schaarse vegetatie en extreme temperatuurschommelingen tussen dag en nacht. De soort geeft de voorkeur aan gebieden waar hij ondiepe holen kan graven of beschutting kan vinden onder rotsen of puin; dichte bossen of vochtige klimaten worden gemeden. Door de mens in gebruik genomen landbouwgebieden kunnen soms dienen als secundair leefgebied, zeker wanneer er voldoende dekking en insecten als prooi aanwezig zijn, al kunnen veranderingen in landgebruik geschikte habitats ook bedreigen.
Uiterlijke kenmerken
De Indische langooregel is een kleine tot middelgrote egel, die opvalt door zijn buitenproportioneel grote oren; deze kunnen wel 24 centimeter lang worden. De oren zijn niet alleen een kenmerkend uit…
Lees de volledige tekst
De Indische langooregel is een kleine tot middelgrote egel, die opvalt door zijn buitenproportioneel grote oren; deze kunnen wel 24 centimeter lang worden. De oren zijn niet alleen een kenmerkend uiterlijk aspect, maar spelen ook een belangrijke rol bij de thermoregulatie en het waarnemen van geluiden, wat het dier helpt te overleven in ruwe, open leefomgevingen. De stekels op de rug staan relatief ver uit elkaar en zijn donkerbruin tot donkergrijs van kleur, terwijl het gezicht en het lichaam bedekt zijn met een zachte, donkerbruine vacht. Over de schouders loopt een opvallende, lichtgekleurde band of 'kraag', waaraan de soort zijn naam mede ontleent. De snuit is lang en enigszins puntig, de ledematen zijn slank en de voeten zijn uitstekend aangepast om te graven. Volwassen exemplaren wegen doorgaans tussen de 200 en 400 gram, al kan dit gewicht per seizoen variëren, afhankelijk van de beschikbaarheid van voedsel en de voortplantingsstatus.
Gedrag
Deze soort is voornamelijk nachtactief en solitair. Hij komt bij schemering tevoorschijn om voedsel te zoeken en keert voor zonsopgang terug naar zijn schuilplaats. Hij staat bekend om zijn graafgedr…
Lees de volledige tekst
Deze soort is voornamelijk nachtactief en solitair. Hij komt bij schemering tevoorschijn om voedsel te zoeken en keert voor zonsopgang terug naar zijn schuilplaats. Hij staat bekend om zijn graafgedrag en maakt vaak ondiepe schuilplaatsen voor overdag of hergebruikt verlaten knaagdierholen. De activiteit neemt toe tijdens de warmere maanden, terwijl individuen in koudere of drogere seizoenen hun activiteit aanzienlijk kunnen verminderen of in een toestand van torpor kunnen raken om energie te besparen. De Indische langooregel heeft een relatief klein leefgebied en vermijdt contact met soortgenoten buiten het broedseizoen. Het is een voorzichtig en schuw dier dat veel tijd verborgen doorbrengt en zich alleen in het donker naar buiten waagt. Hoewel verdedigingsgedrag zoals het oprollen tot een bal voorkomt, vertrouwt deze soort door zijn lichtere lichaam en open leefomgeving mogelijk ook meer op snelheid en ontsnappingsvermogen.
Voeding
De Indische langooregel is een opportunistische insecteneter, wiens dieet hoofdzakelijk bestaat uit ongewervelde dieren zoals kevers, mieren, termieten, sprinkhanen en spinnen. Soms eet hij ook klein…
Lees de volledige tekst
De Indische langooregel is een opportunistische insecteneter, wiens dieet hoofdzakelijk bestaat uit ongewervelde dieren zoals kevers, mieren, termieten, sprinkhanen en spinnen. Soms eet hij ook kleine gewervelde dieren, waaronder kikkers, hagedissen of zelfs muizen, mits deze klein genoeg zijn om te overmeesteren. De beschikbaarheid van voedsel varieert per seizoen en heeft een sterke invloed op het dieet; de egel past zich aan op basis van wat er in zijn directe omgeving voorhanden is. Tijdens perioden van droogte of hittestress kan het dier minder gaan foerageren en zich meer richten op prooien met een hoog vochtgehalte, om zo gehydrateerd te blijven. De soort staat erom bekend actief naar prooien te graven en kan zijn scherpe gehoor inzetten om insecten onder de grond op te sporen. Plantaardig materiaal wordt doorgaans gemeden en aas wordt slechts zelden gegeten. Er zijn geen uitgebreide studies die de exacte samenstelling van het dieet in percentages weergeven; dit is dan ook een interessant onderwerp voor toekomstig veldonderzoek.
Voortplanting
Het voortplantingsseizoen van de Indische langooregel valt doorgaans samen met de moesson of de periode direct daarna, wanneer de omgevingsomstandigheden gunstiger zijn en er een overvloed aan voedse…
Lees de volledige tekst
Het voortplantingsseizoen van de Indische langooregel valt doorgaans samen met de moesson of de periode direct daarna, wanneer de omgevingsomstandigheden gunstiger zijn en er een overvloed aan voedsel is. Het baltsgedrag kan, net als bij verwante soorten, bestaan uit het voortbrengen van geluiden, het afgeven van geursignalen en het volgen van elkaar. Na de paring bouwt het vrouwtje een verborgen nest of graaft ze een hol, waarin ze een worp van 4 tot 6 jongen ter wereld brengt. De draagtijd wordt geschat op 30 tot 40 dagen, al zijn exacte gegevens hierover voor deze soort nauwelijks gedocumenteerd. De jongen worden blind en zonder stekels geboren; binnen enkele uren na de geboorte verschijnen de eerste zachte stekels, en na 2 tot 3 weken openen ze hun ogen. Het spenen vindt plaats rond de leeftijd van 4 tot 6 weken. Geslachtsrijpheid wordt doorgaans in het eerste levensjaar bereikt. De gemiddelde levensverwachting in het wild wordt geschat op 3 tot 5 jaar, al kan dit variëren afhankelijk van factoren zoals predatie en omgevingsstress.
Communicatie
Directe waarnemingen van communicatie bij de Indische langooregel zijn schaars, maar men neemt aan dat deze soort vergelijkbare signalen gebruikt als andere egelsoorten. Geur speelt een cruciale rol,…
Lees de volledige tekst
Directe waarnemingen van communicatie bij de Indische langooregel zijn schaars, maar men neemt aan dat deze soort vergelijkbare signalen gebruikt als andere egelsoorten. Geur speelt een cruciale rol, met name bij het markeren van territorium en het afgeven van signalen in het kader van de voortplanting. De soort gebruikt waarschijnlijk afscheidingen van gespecialiseerde klieren, evenals urine en uitwerpselen, om informatie over te brengen. Geluiden komen zelden voor, maar kunnen bestaan uit zacht sissen, snuiven of knorren – vooral tijdens de paringsperiode of wanneer het dier gealarmeerd is. De opvallend grote oren suggereren dat het gehoor bij deze soort sterker ontwikkeld is; dit stelt het dier mogelijk in staat om in zijn droge, open leefomgeving met grote precisie roofdieren of prooien waar te nemen. Er is geen gepubliceerd onderzoek dat bevestigt of deze soort aan 'zelfbesmering' (het aanbrengen van geurstoffen op het eigen lichaam) doet; dit gedrag blijft vooralsnog speculatief.
Bedreigingen
Er bestaan wel degelijk lokale bedreigingen. Habitatdegradatie als gevolg van landbouw, overbegrazing en stedelijke uitbreiding kan het aantal geschikte nest- en foerageergebieden verminderen. Het …
Lees de volledige tekst
Er bestaan wel degelijk lokale bedreigingen. Habitatdegradatie als gevolg van landbouw, overbegrazing en stedelijke uitbreiding kan het aantal geschikte nest- en foerageergebieden verminderen. Het gebruik van pesticiden in landbouwgebieden kan de egel indirect beïnvloeden door de beschikbaarheid van prooien te verminderen en secundaire vergiftiging te veroorzaken. Verkeersdoden vormen een toenemende zorg naarmate de infrastructuur zich uitbreidt naar voorheen ongestoorde habitats. In sommige regio's wordt de soort bejaagd of gevangen voor gebruik in de traditionele geneeskunde of lokale gebruiken, hoewel de omvang van deze praktijk onduidelijk is. Omdat de soort in politiek en ecologisch diverse regio's leeft, kan de beschermingsstatus snel veranderen, afhankelijk van het lokale beheer. Er zijn momenteel geen soortspecifieke beschermingsprogramma's.
Deze soort als huisdier
De Indische langooregel wordt zelden in gevangenschap gehouden en er zijn geen grootschalige fokprogramma's voor bekend. De soort is niet op grote schaal internationaal verhandeld als huisdier en de …
Lees de volledige tekst
De Indische langooregel wordt zelden in gevangenschap gehouden en er zijn geen grootschalige fokprogramma's voor bekend. De soort is niet op grote schaal internationaal verhandeld als huisdier en de wettelijke status verschilt per regio. In de weinige bekende gevallen van gevangenschap hebben de dieren warme, droge verblijven nodig met een dikke laag strooisel waarin ze kunnen graven en een dieet rijk aan levende insecten. In gevangenschap gehouden dieren kunnen stressgevoelig zijn en hebben minimale aanraking nodig, evenals een omgevingsverrijking die natuurlijk gedrag nabootst. Vanwege zijn kleine formaat en schuwe aard wordt de soort niet vaak tentoongesteld in dierentuinen of onderzoekscentra. Mocht er in de toekomst behoefte zijn aan bescherming, dan zouden fokprogramma's in gevangenschap een beter begrip vereisen van de voortplantings- en sociale behoeften van de soort.
Waar leeft deze soort?
De Indische langooregel is inheems op het Indisch subcontinent; zijn verspreidingsgebied strekt zich hoofdzakelijk uit over India en delen van Pakistan.
Verder lezen in de Knowledge Hub
Er zijn nog geen openbare Knowledge Hub-artikelen gekoppeld.
Gerelateerd onderzoek
Er zijn nog geen openbare onderzoeksrecords gekoppeld.
Bronnen
Gebruikte bronnen
- Molur, S. 2016. Hemiechinus collaris. The IUCN Red List of Threatened Species 2016: e.T40608A22324478. https://dx.doi.org/10.2305/IUCN.UK.2016-2.RLTS.T40608A22324478.en. Accessed on 15 October 2026. Bron openen