Ga naar de inhoud
The Hedgehog Program The Hedgehog ProgramResearch & Education
EN NL

Winkelwagen 0 artikelen

Je winkelwagen is nog leeg. Ontdek iets om verder te leren en ontdekken.

Bekijk de winkel

Dwergotterspitsmuis

Micropotamogale lamottei

De Dwergotterspitsmuis, in 1955 voor het eerst beschreven door Heim de Balsac, is een van de kleinste vertegenwoordigers van de Tenrecomorpha en komt uitsluitend voor in een klein bergachtig gebied tussen Guinee, Ivoorkust en Liberia.

Micropotamogale lamottei
  1. NE
  2. DD
  3. LC
  4. NT
  5. VUHuidige status: Kwetsbaar
  6. EN
  7. CR
  8. RE
  9. EW
  10. EX

Huidige status: Kwetsbaar

Wat betekent dit?

Deze soort loopt een groot risico om in het wild uit te sterven.

De categorieën volgen de IUCN Red List.
Beoordeling: 2018Bron van de beoordeling
Rijk
Animalia
Stam
Chordata
Klasse
Mammalia
Orde
Afrosoricida
Onderorde
Tenrecomorpha
Familie
Potamogalidae
Geslacht
Micropotamogale
Soort
Micropotamogale lamottei
Soortgroep
Otterspitsmuis

Leer deze soort kennen

Biologie & ecologie

Leefgebied

Hij leeft in snelstromende bergbeekjes en dicht begroeide oeverzones op hoogtes tussen de 400 en 1400 meter. Het omliggende bos is vochtig en biologisch divers, maar de soort komt slechts op zeer beperkte schaal voor; het gehele bekende verspreidingsgebied beslaat slechts enkele honderden vierkante kilometers.

Uiterlijke kenmerken

Deze kleine otterspitsmuis bereikt een lichaamslengte van ongeveer 12–14 cm, met een iets kortere staart, en weegt ruwweg 50–80 gram. Net als zijn grotere verwant heeft hij een gladde, waterafstotende vacht en een gestroomlijnd lichaam dat is aangepast om te zwemmen. Zijn staart is zijdelings afgeplat en dient voor de voortstuwing in het water, terwijl sterke ledematen met zwemvliezen helpen bij het manoeuvreren door rotsachtige, woelige stromingen. De ogen zijn klein en de oren zijn nauwelijks zichtbaar; beide kenmerken zijn een aanpassing aan een leven in het water. Het meest opvallende kenmerk zijn de lange tastharen, die het dier helpen om in donker water prooien op te sporen.

Gedrag

De Dwergotterspitsmuis is zeer schuw en vermoedelijk grotendeels nachtactief. Het dier jaagt langs de oevers en in ondiepe delen van beken, waarbij het gebruikmaakt van zijn sluwheid en behendigheid …

Lees de volledige tekst

De Dwergotterspitsmuis is zeer schuw en vermoedelijk grotendeels nachtactief. Het dier jaagt langs de oevers en in ondiepe delen van beken, waarbij het gebruikmaakt van zijn sluwheid en behendigheid om prooien op te sporen en te vangen. Overdag schuilt het in holen, tussen boomwortels of in dichte vegetatie nabij het water. Men neemt aan dat het dier solitair leeft en een territorium verdedigt. In tegenstelling tot sommige andere in het water levende zoogdieren duikt het niet diep en verblijft het niet lang onder water; het beweegt zich bij voorkeur dicht langs de waterkant. Omdat het dier afhankelijk is van schoon, zuurstofrijk water, is het bijzonder kwetsbaar voor veranderingen in de leefomgeving.

Voeding

De Dwergotterspitsmuis voedt zich hoofdzakelijk met ongewervelde waterdieren, waaronder insectenlarven, schaaldieren en kleine weekdieren. Hij jaagt door met zijn gevoelige snorharen door het water te strijken om bewegingen op te sporen. De prooi wordt razendsnel gegrepen en vervolgens in het water opgegeten of naar de kant gebracht. Aangenomen wordt dat het dier sterk afhankelijk is van bepaalde soorten waterinsecten, wat zijn dieetflexibiliteit zou kunnen beperken.

Voortplanting

Er is maar weinig gedocumenteerd over de voortplantingscyclus van deze soort. Aangenomen wordt dat de voortplanting samenvalt met het regenseizoen, wanneer er het meeste voedsel beschikbaar is. De worpen zijn waarschijnlijk klein, waarbij de jongen ter wereld komen in goed verborgen nesten nabij het water. De jongen blijven enige tijd afhankelijk van de moeder, al zijn er geen gedetailleerde gegevens over hun ontwikkeling bekend. Vanwege het zeer beperkte verspreidingsgebied kan het voortplantingssucces gevoelig zijn voor veranderingen in de stroming van beken en de bosbedekking.

Communicatie

Er is weinig bekend over de communicatie van deze soort. Net als bij andere otterspitsmuizen wordt aangenomen dat het dier gebruikmaakt van een combinatie van chemische signalen, tactiele prikkels en mogelijk laagfrequente geluiden. De dichte snorharen fungeren als essentiële zintuiglijke hulpmiddelen voor het waarnemen van trillingen van prooien, en geurmarkering speelt waarschijnlijk een rol bij het afbakenen van territoriumgrenzen. Visuele communicatie is onwaarschijnlijk, gezien de kleine ogen en de nachtelijke, onderwater levende levenswijze van het dier.

Bedreigingen

De IUCN noemt de Dwergotterspitsmuis als kwetsbaar vanwege zijn extreem kleine en gefragmenteerde verspreidingsgebied. Vernietiging van habitats, mijnbouw (vooral voor ijzererts in de Nimba-regio), houtkap en watervervuiling zijn grote bedreigingen. Omdat het afhankelijk is van ongerepte hooglandstromen, kunnen zelfs kleine ecologische verstoringen ernstige gevolgen hebben. De inspanningen voor natuurbehoud concentreren zich op het Strict Nature Reserve van Mount Nimba, dat op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat, maar de handhaving blijft een uitdaging.

Deze soort als huisdier

De Dwergotterspitsmuis is nog nooit met succes in gevangenschap gehouden. Vanwege zijn gespecialiseerde dieet, geringe omvang en de noodzaak van constante toegang tot schoon, snelstromend water, is het dier ongeschikt voor dierentuinen of particuliere verzorging. Behoudsstrategieën zijn daarom volledig gebaseerd op bescherming van de natuurlijke leefomgeving (in situ), in plaats van op fokprogramma's of het houden van de dieren in gevangenschap.

Waar leeft deze soort?

Ivoorkust; Guinea; Liberië

Dwergotterspitsmuis · Ivoorkust; Guinea; Liberië

De Dwergotterspitsmuis is endemisch in het Nimba-gebergte, een klein en ecologisch rijk hooglandgebied dat zich uitstrekt over de grenzen van Guinee, Liberia en Ivoorkust.

Verder lezen in de Knowledge Hub

Er zijn nog geen openbare Knowledge Hub-artikelen gekoppeld.

Gerelateerd onderzoek

Er zijn nog geen openbare onderzoeksrecords gekoppeld.

Bronnen

Gebruikte bronnen

  1. Stephenson, P.J., Monadjem, A., Decher, J. & Phalan, B. 2018. Micropotamogale lamottei. The IUCN Red List of Threatened Species 2018: e.T13393A111940150. https://dx.doi.org/10.2305/IUCN.UK.2018-2.RLTS.T13393A111940150.en. Accessed on 17 October 2026. Bron openen

Nog geen keuze opgeslagen.

Optioneel weigeren trekt je toestemming voor optionele statistieken in.