Ga naar de inhoud
The Hedgehog Program The Hedgehog ProgramResearch & Education
EN NL

Winkelwagen 0 artikelen

Je winkelwagen is nog leeg. Ontdek iets om verder te leren en ontdekken.

Bekijk de winkel

Brandt's egel

Paraechinus hypomelas

Voor het eerst beschreven in 1841 door Brandt. Het dier heeft een opvallend donker gezicht en een donkere onderzijde, die contrasteren met lichtere stekels. Deze soort staat bovendien bekend om zijn behendigheid en zijn vermogen om over rotsachtig terrein te klimmen.

Paraechinus hypomelas
  1. NE
  2. DD
  3. LCHuidige status: Niet bedreigd
  4. NT
  5. VU
  6. EN
  7. CR
  8. RE
  9. EW
  10. EX

Huidige status: Niet bedreigd

Wat betekent dit?

De beoordeling wijst op een kleiner risico op uitsterven.

De categorieën volgen de IUCN Red List.
Rijk
Animalia
Stam
Chordata
Klasse
Mammalia
Orde
Eulipotyphla
Familie
Erinaceidae
Onderfamilie
Erinaceinae
Geslacht
Paraechinus
Soort
Paraechinus hypomelas
Soortgroep
Egels

Leer deze soort kennen

Biologie & ecologie

Leefgebied

De soort bewoont aride en semi-aride gebieden, waaronder rotsachtige woestijnen, struikgewasgebieden en droge berghellingen. Ze is aangepast aan omgevingen met schaarse vegetatie, losse of steenachtige bodems en extreme temperatuurschommelingen tussen dag en nacht. Vaak komt ze voor in gebieden die natuurlijke schuilplaatsen bieden, zoals rotsspleten, verlaten holen of dicht struikgewas. Hoewel de voorkeur uitgaat naar wilde, ongestoorde habitats, kan de soort soms worden aangetroffen nabij gecultiveerd land of rurale nederzettingen, mits daar voldoende voedsel te vinden is. Seizoensgebonden activiteitspatronen kunnen per regio variëren, afhankelijk van de lokale klimaatomstandigheden.

Uiterlijke kenmerken

Brandt's egel is een kleine tot middelgrote soort, met een lichaamslengte die doorgaans tussen de 22 en 27 centimeter ligt en een volwassen gewicht dat varieert van 400 tot 900 gram, afhankelijk van …

Lees de volledige tekst

Brandt's egel is een kleine tot middelgrote soort, met een lichaamslengte die doorgaans tussen de 22 en 27 centimeter ligt en een volwassen gewicht dat varieert van 400 tot 900 gram, afhankelijk van het seizoen en de conditie. De stekels zijn bleek aan de basis met donkere punten, wat een gevlekt uiterlijk geeft dat zorgt voor camouflage in rotsachtige omgevingen. Het meest opvallende fysieke kenmerk is het gezichtsmasker: donkere vacht bedekt het gezicht en het voorhoofd en contrasteert scherp met de lichtere stekels en de vacht aan de onderzijde. De onderbuikvacht is meestal donkerbruin tot zwart, in tegenstelling tot de bleke kleur van veel andere egels. De oren zijn relatief groot en rond, wat helpt bij de warmteafvoer en mogelijk het gehoor verbetert voor de detectie van roofdieren in open habitats. De snuit is lang en puntig en de ledematen zijn goed bespierd om te graven. Er is weinig seksueel dimorfisme afgezien van kleine verschillen in grootte.

Gedrag

De Brandt's egel is nachtactief en solitair. Hij komt na zonsondergang tevoorschijn om voedsel te zoeken en keert voor zonsopgang terug naar zijn schuilplaats. Overdag rust hij in zelfgegraven holen,…

Lees de volledige tekst

De Brandt's egel is nachtactief en solitair. Hij komt na zonsondergang tevoorschijn om voedsel te zoeken en keert voor zonsopgang terug naar zijn schuilplaats. Overdag rust hij in zelfgegraven holen, onder stenen of in dichte begroeiing. Hij is uitstekend aangepast aan hete, droge klimaten en kan aanzienlijke temperatuurschommelingen verdragen. Tijdens de heetste en droogste perioden kan hij kortdurend in zomerslaap gaan om water en energie te besparen. In tegenstelling tot egels uit gematigde gebieden, houdt hij over het algemeen geen lange winterslaap, hoewel hij in koudere gebieden van zijn verspreidingsgebied wel in een rusttoestand kan raken. Hij kan goed klimmen en graven, eigenschappen die hem helpen aan roofdieren te ontsnappen en voedsel te vinden. Zijn leefgebied wordt beïnvloed door de beschikbaarheid van prooi, en de egel kan 's nachts aanzienlijke afstanden afleggen op zoek naar insecten.

Voeding

De Brandt's egel is een opportunistische insecteneter die zich hoofdzakelijk voedt met kevers, sprinkhanen, mieren en andere ongewervelde dieren die op de bodem leven. Daarnaast kan hij kleine gewerv…

Lees de volledige tekst

De Brandt's egel is een opportunistische insecteneter die zich hoofdzakelijk voedt met kevers, sprinkhanen, mieren en andere ongewervelde dieren die op de bodem leven. Daarnaast kan hij kleine gewervelde dieren eten, zoals hagedissen, kikkers of knaagdieren, evenals vogeleieren wanneer deze bereikbaar zijn. In droge leefgebieden waar ongewervelde prooien minder talrijk zijn, kan hij zijn dieet aanvullen met plantaardig materiaal, zoals zaden of vruchten, al vormt dit slechts een klein deel van zijn totale voedselinname. Soms eet hij ook aas, vooral in perioden waarin voedsel schaars is. Het grootste deel van zijn vochtbehoefte haalt hij uit zijn voedsel; dit is een belangrijke aanpassing om te kunnen overleven in dorre omgevingen.

Voortplanting

De voortplanting bij de Brandt's egel vindt doorgaans plaats in het voorjaar en het begin van de zomer, waarbij het tijdstip wordt beïnvloed door het klimaat en de beschikbaarheid van voedsel. Aangen…

Lees de volledige tekst

De voortplanting bij de Brandt's egel vindt doorgaans plaats in het voorjaar en het begin van de zomer, waarbij het tijdstip wordt beïnvloed door het klimaat en de beschikbaarheid van voedsel. Aangenomen wordt dat het paringsgedrag, net als bij verwante soorten, gepaard gaat met het rondjes draaien om elkaar heen, het maken van geluiden en het gebruik van geursignalen. De draagtijd wordt geschat op 30 tot 40 dagen, waarna het vrouwtje een nest van twee tot zes jongen werpt. De jongen worden blind geboren en hebben zachte stekels, die binnen enkele dagen verharden. Na ongeveer twee weken gaan de ogen open en rond de leeftijd van vier tot zes weken worden de jongen gespeend. Zodra ze zelfstandig zijn, trekken de jonge egels weg. Geslachtsrijpheid wordt doorgaans in het eerste levensjaar bereikt. In het wild worden ze gemiddeld drie tot vijf jaar oud, al kunnen ze in een beschermde omgeving een hogere leeftijd bereiken.

Communicatie

Communicatie bij de Brandt's egel verloopt primair via geurmarkeringen, die dienen om territorium en voortplantingsstatus aan te geven. Geurklieren, die zich vermoedelijk in de anale regio bevinden, …

Lees de volledige tekst

Communicatie bij de Brandt's egel verloopt primair via geurmarkeringen, die dienen om territorium en voortplantingsstatus aan te geven. Geurklieren, die zich vermoedelijk in de anale regio bevinden, spelen een rol bij deze chemische signalering, al is dit aspect voor deze soort nog niet uitgebreid onderzocht. Akoestische communicatie omvat onder meer sissen, knorren en snuiven; dit gebeurt vooral tijdens paringsinteracties of wanneer het dier met bedreigingen wordt geconfronteerd. Lichaamshoudingen, zoals het oprollen tot een bal met de stekels overeind, worden ingezet als verdedigingsmechanisme. Hoewel 'zelfbesmering' (het aanbrengen van geuren op het eigen lichaam) bij deze soort nog niet formeel is vastgelegd, wordt aangenomen dat dit gedrag wel voorkomt, aangezien het gebruikelijk is binnen de gehele familie Erinaceidae.

Bedreigingen

Het heeft een groot verspreidingsgebied en de populatie is naar verwachting over het algemeen stabiel. Er bestaan ​​echter lokale bedreigingen, waaronder habitatverlies door uitbreiding van de landbo…

Lees de volledige tekst

Het heeft een groot verspreidingsgebied en de populatie is naar verwachting over het algemeen stabiel. Er bestaan ​​echter lokale bedreigingen, waaronder habitatverlies door uitbreiding van de landbouw, overbegrazing door vee en de aanleg van infrastructuur. Verkeersslachtoffers vormen een risico in regio's waar wegen geschikte habitats versnipperen. Het gebruik van pesticiden kan de prooidierenpopulatie verminderen en mogelijk secundaire vergiftiging veroorzaken. In sommige delen van het verspreidingsgebied wordt de soort mogelijk bejaagd of gedood vanwege lokale bijgeloof of voor gebruik in de traditionele geneeskunde. Klimaatverandering zou de verspreiding en voedselbronnen verder kunnen beïnvloeden, hoewel er nog geen langetermijnstudies naar de gevolgen zijn uitgevoerd.

Deze soort als huisdier

Brandt's egel wordt zelden in gevangenschap gehouden en is geen veel voorkomende huisdiersoort. Het wordt af en toe onderhouden in plaatselijke opvangcentra voor wilde dieren of in zoölogische collec…

Lees de volledige tekst

Brandt's egel wordt zelden in gevangenschap gehouden en is geen veel voorkomende huisdiersoort. Het wordt af en toe onderhouden in plaatselijke opvangcentra voor wilde dieren of in zoölogische collecties binnen zijn bereik voor educatieve doeleinden. De veehouderij in gevangenschap vereist warme, droge omstandigheden, schuilplaatsen en een dieet met veel levende insecten, passend bij de natuurlijke voedingsgewoonten. Stress als gevolg van veelvuldig hanteren is een punt van zorg, aangezien de soort van nature schuw is en zich heeft aangepast aan uitgebreide nachtelijke activiteiten. Er zijn geen gecoördineerde fokprogramma's in gevangenschap bekend, en de inspanningen voor natuurbehoud zijn primair gericht op de bescherming van habitats in het wild.

Waar leeft deze soort?

De Brandt's egel komt van nature voor in delen van het Midden-Oosten en Centraal-Azië; het verspreidingsgebied omvat onder meer Iran, Afghanistan, Pakistan en delen van Turkmenistan.

Verder lezen in de Knowledge Hub

Er zijn nog geen openbare Knowledge Hub-artikelen gekoppeld.

Gerelateerd onderzoek

Er zijn nog geen openbare onderzoeksrecords gekoppeld.

Bronnen

Gebruikte bronnen

  1. Bhattacharyya, T., Srinivasulu, C. & Molur, S. 2016. Paraechinus hypomelas (errata version published in 2017). The IUCN Red List of Threatened Species 2016: e.T40610A115174910. https://dx.doi.org/10.2305/IUCN.UK.2016-3.RLTS.T40610A22326573.en. Accessed on 15 October 2026. Bron openen

Nog geen keuze opgeslagen.

Optioneel weigeren trekt je toestemming voor optionele statistieken in.